Nema predstojećih dešavanja.
Lokacija:
Dan cerealija za doručak se obeležava svakog 7. marta. Hrskave i ukusne cerealije za doručak postale su tradicionalni obrok koji je osmišljen krajem 19. a postao je popularan u 20. veku.
U širem značenju naziv cerealije se koristi za sve vrste žitarica. Naziv potiče od Cerere, rimske boginje žetve i poljoprivrede. U užem smislu cerealije za doručak su vrsta prehrambenih proizvoda koji se proizvode preradom raznih vrsta žitarica, a koji se konzumiraju uglavnom za doručak. U cerealije za doručak spadaju: granola, musli, gotove ovsene kaše, pšenične, ječmene, heljdine, pirinčane i ovsene pahuljice od kojih se kuva poridž, kornfleks, palenta i griz. Pored žitarica u cerealije za doručak dodaju se suvo ili kandirano voće, čokolada i kakao, orašasto voće i razne semenke, a mnoge nažalost sadrže i šećer. Mogu se jesti sa mlekom, jogurtom, voćnim jogurtom, voćnim kašama ili sokom, medom i svežim voćem.
Mnoge cerealije za doručak su namenjene za ishranu beba i dece, zbog čega često imaju posebne maskote i poklon igračke u svojim pakovanjima.
Žitne kaše su nastale još u vreme paleolita, a u vreme neolita kada su nekadašnji lovci-sakupljači počeli da sami uzgajaju žitarice, postale su osnovna hrana. Najveći broj žitarica, kao što su pšenica, ovas, raž, ječam, heljda i pirinač, bio je uzgajan na teritoriji Evrope i Azije, dok je na teritoriji Amerike bio uzgajan uglavnom kukuruz. Kuvane žitarice su predstavljale solidan obrok u koji su dodavani mleko, mlečni proizvodi, med ili voće.
Iako je ovas (zob) kasnije najčešće bio hrana namenjena konjima, u Škotskoj na jednom arheološkom lokalitetu na Spoljnim Hebridima, pronađeni su tragovi ovsene kaše (poridža) stari oko 2.500 godina. Severnoamerički Indijanci su od kukuruza pravili kukuruzni griz, koji su kuvali u vodi.
Tokom napretka civilizacije, žitne kaše su nestale sa trpeza bogatijeg stanovništva, koji su za doručak jeli više meso, jaja i mlečne proizvode. Razne verske organizacije u SAD, tokom 19. veka, a među njima i Hrišćanska adventistička crkva, započele su reformu ishrane, smatrajući da je preterano konzumiranje mesa izuzetno štetno i nezdravo.
Povratak cerealja za doručak potpomogao je revolucionarni pronalazak nemačkog imigrant Ferdinanda Šumahera (Ferdinand Schumacher), koji je 1854. godine prvi počeo da melje ovas na svom ručnom mlinu u skladištu iza svoje male radnje u gradiću Akron u Ohaju, koja je kasnije prerasla u veliku kompaniju pod nazivom "German Mills American Oatmeal Company". Ova kompanija, koja kasnije menja naziv u "Quaker Oats" (Kvejker outs), bila je prvi američki proizvođač gotovih ovsenih kaša, koje su napravljene 1877. godine. Početkom 20. veka osmišljene su nove vrste cerealija za doručak koje su pravljene od žitnih pahuljica koje su dobijene prženjem žitarica. U početku su za proizvodnju ovih žitnih pahuljica prerađivani pirinač i pšenica. Ove nove pirinčane i pšenične pahuljice intenzivno su reklamirali 20-tih i 30-tih godina 20. veka, čuveni igrač bejzbola Bejb Rut i omiljena američka glumica Širli Templ. Do 1964. godine kompanija "Quaker Oats", koju je 2001. godine kupio PepsiCo, proizvela je oko 200 vrsta cerealija za doručak.
Pročitajte još:
Dan granola ili musli pločica
Džejms Kaleb Džekson (James Caleb Jackson) izumeo je 1863. godine cerealije za doručak pod nazivom Granula, ali s obzirom da je ovaj proizvod bio toliko tvrd da je morao da se ostavi preko noći da se natapa u vodi, nikada nije masovno proizveden.
Krajem 19. veka takođe sasvim slučajno napravljene su pahuljice od slada (ječmene pahuljice), koje su postale omiljene cerealije za doručak. Ove prepečene ječemene pahuljice kao i sirove pahuljice od slada pod nazivom Cerealine prva je proizvodila istoimena američka kompanija iz Indijanopolisa.
Prve bele kukuruzne pahuljice, takođe su nastale sasvim slučajno u periodi između 1884. i 1887. godine, a već od 1897. godine postale su uz pšenične pahuljice i ovsene kaše najomiljene cerealije za doručak u Americi.
Prvi kornfleks napravljen je od pšenice, a osmislio ga je Vilijam Kelog (William Kellogg) 1894. godine, po želji njegovog brata Džona Keloga (John Kellogg), koji je želeo da osmisli zdravu hranu za svoje pacijente koje je lečio u Betl Krik sanatorijumu (Battle Creek Sanitarium) u Mičigenu. Iako se kornfleks od žita svideo pacijentima, Vilijam Kelog je želeo da im doda i šećer, smatrajući da bi na taj način ova cerealija za doručak postala mnogo popularnija. Njegov brat se tome usprotivio, zbog čega je nastap veliki razdor među braćom, a nakon sudske odluke patent je pripao Vilijamu koji je osnovao čuvenu kompaniju Kellogg's, koja i danas uspešno proizvodi cerealije za doručak.
Nakon boravka u Betl Krik sanatorijumu, u kome je boravio kao pacijent Čarls Vilijam Post (Charles William "C. W." Post), 1895. godine osmislio je napitak od žitarica pod nazivom Postum, a 1987. godine su se pojavile i njegove cerealije za doručak pod nazivom Grape-Nuts (cerelaije sa suvim grožđem i orasima). Njegov kornfleks koji se prvobitno zvao Elajdžina mana (Elijah's Manna), a kasnije Post Toasties, nastao je 1904. godine.
Švajcarski doktor Maksimilian Biher-Bener (Maximilian Bircher-Benner) osmislio je 1900. godine cerealiju za doručak koju je napravio od sirovih ovsenih pahuljica, koje je nazvao Musli (Muesli).
Započnite dan uz zdravi musli koji sadrži ovsene pahuljice, čija semenke, orašasto i suvo voće, i tako obeležite dan cerealija za doručak. Za ručak napravite italijansku palentu sa puterom, a za večeru se možete zasladiti ukusnim granolama sa voćem.
