Dan engleskog božićnog pudinga od šljiva

Dan engleskog božićnog pudinga od šljiva se obeležava svakog 12. februara. Iako se ovaj tradicionalni božićni puding pravi za Božić u Velikoj Britaniji, Irskoj, Kanadi, SAD, Južnoj Africi, Australiji i na Novom Zelandu, ovaj datum je izabran kao dan kada se proslavlja ovaj tradicionalni engleski specijalitet. 

Iako se u nazivu pominju šljive, engleski božićni puding od šljiva, zapravo se pravi od suvog grožđa. Naziv je ostao nepromenjen jer se u predviktorijansko doba pravio od suvih šljiva, dok se danas uglavnom pravi od suvog grožđa, ili nekog drugog suvog voća. 

Božićni puding je tradicionalno englesko jelo koje se obavezno služi za Božić, a pravi se od suvog voća koje se kuva u mleku i vinu, a kako bi se zgusnuo dodaju se loj, brašno, jaja, prezle, jabuke, urme, orašasto voće i mnogobrojni začini, kao što su muškatni oraščić i cimet. Prema tadiciji, božićni puding se pravio poslednje nedelje pre početka Adventa, nekoliko nedelja pre Božića, koji obeležavaju Katolička i Anglikanska crkva.

Prvi puding od šljiva je napravljen u 15. veku, ali tek početkom 19. veka on dobija oblik u kome se i danas služi. Pudinzi su se u srednjem veku najčešće pravili od mesa, luka, korenskog povrća i suvog voća i kuvali su se uvijeni u krpu, crevima ili u životinjskom želucu, nakon čega bi se nedeljama sušili, okačeni na kuku. Kasnije je meso zamenjeno salom, a iz recepta polako nestaje i korensko povrće, osim šargarepe, koja se ponekad dodaje. Sa uvođenjem sitno mlevenog pšeničnog brašna, pudinzi postaju poslastice, koje ipak ni malo ne podsećaju na puding koji mi danas jedemo.

Pročitajte još:
Dan jorkširskog pudinga
Jorkširski puding

Prema legendi verovalo se da ovaj puding od šljiva u sebi sadrži 13 sastojaka, što ga je dovodilo u vezu sa Hristom i njegovim apostolima. Zbog ovog hrišćanskog značenja, u toku svečane božićne večeri, svi članovi porodice su okretali puding u pravcu istok zapad kako bi odali počast trima mudracima, koji su došli sa istoka da odaju počast tek rođenom Hristu. Puritanci koji su vladali tokom 17. veka zabranili su pravljenje ovog pudinga, smatrajući ga isuviše masnim. Na engleske trpeze ga je vratio kralj Đorđ I, početkom 18. veka, jer je poslužen tokom proslave njegovog prvog Božića, nakon dolaska iz Hanovera u Englesku, zbog čega su ga neko vreme zvali i kraljevski puding.

Recept pod nazivom božićni puding pojavio se tek 1845. godine, a objavila ga je kuvarica iz istočnog Saseksa, Eliza Akton u svom proslavljenom kuvaru "Moderni porodični kuvar" (Modern Cookery for Private Families).

Danas se recept za ovaj tradicionalni engleski puding dosta prilagodio savremenom načinu života, i najčešće se flambira, nakon što se prelije rumom ili nekim drugim alkoholnim pićem.

U čuvenoj Dikensovoj "Božićnoj priči" (A Christmas Carol) iz 1843. godine detaljno je opisan puding od šljiva dok se puši, tek izvađen iz krpe u kojoj se bario i ukrašen božikovinom, koji je njegov uobičajeni ukras od viktorijanskog doba. Pod nazivom božićni puding, prvi put se pojavljuje u romanu Antoni Trolopa "Doktor Torn" iz 1858. godine.